โลกที่เราอาศัยอยู่...เป็นเพียงที่พักชั่วคราวของสรรพสิ่ง
และ “เวลา” ก็เป็นเพียงผู้เดินทางที่ผ่านไปโดยไม่หวนกลับ

แต่ในวันที่ท้องฟ้าแตกออก—เผย “ดวงตาแห่งหายนะ” ที่จ้องมองลงมา
ทุกชีวิตบนผืนดินก็เริ่มดับสิ้น พื้นที่กว้างใหญ่กลายเป็นแดนต้องห้าม
ผู้คนเรียกมันว่า “เขตแห่งจุดจบ”

จากซากปรักหักพังของอารยธรรม
สิ่งใหม่เริ่มถือกำเนิด—ชีวิตที่ไม่ควรมี การตื่นขึ้นของสิ่งเกินมนุษย์
และเสียงสะท้อนของอดีตที่ยังคงก้องอยู่เหนือห้วงเวลา

ในโลกที่ความตายกลายเป็นจุดเริ่มต้น
มนุษย์จะสามารถค้นหาความหมายของ “การมีชีวิตอยู่” ได้หรือไม่
หรือแท้จริงแล้ว...เราทุกคนต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของกาลเวลาที่จ้องมองกันและกันอยู่ในความว่างเปล่า