เมื่อเพื่อนร่วมทางจากไปทีละคน ฟรีเรนเริ่มตระหนักถึงความหมายแท้จริงของ “การมีชีวิตอยู่ร่วมกับผู้อื่น”
ความทรงจำที่เคยเลือนรางกลับกลายเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในใจ
และในการเดินทางครั้งใหม่นี้ เธอยังคงออกค้นหา “คำอธิษฐานในวันที่จากลา”
คำตอบที่อาจจะเปลี่ยนความเข้าใจของเธอ—ต่อ “เวลา” และ “หัวใจมนุษย์” ไปตลอดกาล